Czerwony Klasztor  - Mała miejscowość (ok. 250 mieszkańców) nad Dunajcem, przy ujściu Lipnickiego Potoku, założona przed 1344 r. wokół istniejącego wcześniej klasztoru kartuzów, usytuowana na granicy Pienin i Magury Spiskiej. Od 1948 r. w jej skład wchodzi Czerwony Klasztor (dawniej Szwaby Niżnie) i Czerwony Klasztor - Uzdrowisko (dawniej Śmierdzonka) oraz wieś Majere (dawniej Szwaby Wyżnie) - niegdyś folwark klasztorny. W przeszłości należała do dominium klasztornego. Po upadku klasztoru w 1786 r. sprowadzono do osady 88 kolonistów niemieckich, którzy utworzyli miejscowość Szwaby Niżnie. Osada uzdrowiskowa Červený Kláštor-kúpele powstała jako Smerdžonka ok. 1820 r. przy drodze w kierunku Wielkiego Lipnika, w pobliżu zimnego źródła siarczanego. Obecnie miejscowość turystyczna, punkt wyjścia wielu wycieczek w Pieniny i na Magurę Spiską, początek słowackiego spływu Dunajcem. Najpiękniejszy widok na Trzy Korony w Pieninach. Co roku organizowany jest tu festiwal folkloru Zamagurza. Zabytki: Czerwony Klasztor (niegdyś - Lechnicki Klasztor), założony przy dawnej handlowej drodze z Węgier do Polski przez bród na Dunajcu przez magistra Kokosza Berzeviczy w r. 1319, jako orzeczone w 1307 r. sądownie zadośćuczynienie za popełnione morderstwo na Fryderyku z Hrchowa, wg niepotwierdzonych źródeł na miejscu pustelni istniejącej już w XI w. Kokosz podarował wtedy m.in. część swego majątku we wsi Lechnica na rzecz kartuzów z Klasztoriska w Słowackim Raju. Drewniane początkowo zabudowania w 1360 r. zostały zastąpione przez budynki z cegły i kamienia, wzniesione w gotyckim stylu. Nazwa klasztoru pochodzi od koloru nieotynkowanych początkowo ścian. W XIV w. kompleks gmachów składał się z jednonawowego kościoła z dwiema kaplicami bocznymi, zabudowań klasztornych i gospodarczych. W latach 1431-33 klasztor został zniszczony przez husytów. Maruderzy armii Jána Jiskry - bratrzycy - założyli w pobliskich Haligowcach umocniony obóz, a według podania na pamiątkę jednego z ich wodzów - Petera Aksamita - jedna z jaskiń do dziś nazywa się Aksamitką. Wygnani zakonnicy powrócili nad Dunajec dopiero w 1462 r. Wtedy wybudowano nowy refektarz, z interesującą polichromią, a cały teren otoczono murem obronnym. W 1563 r. kartuzi przenieśli się do Polski i opuścili na zawsze klasztor, który potem przez półtora wieku zmieniał właścicieli (Thőkőlyowie, Horváthowie, Rákóczy) i w większości stał pusty. W 1699 r. teren i budynki klasztorne kupił biskup Nitry Ladislav Maťašovský i przekazał je kamedułom, którzy osiedli w Czerwonym Klasztorze w 1711 r. Poza działalnością kontemplacyjną, zajmowali się oni nauką i sztuką. Z tego czasu pochodzą wspaniałe dzieła księgarskie, a także sławne postacie dwóch mnichów, którzy rozsławili szeroko Czerwony Klasztor Romualda Hadbavnego i brata Cypriana. Pierwszy z nich w 1763 r. ułożył pierwszy słownik łacińsko-słowacki (Sylabus latino-slavonicus) i przełożył na słowacki Pismo Święte. Drugi znany jest szczególnie w Polsce. Naprawdę nazywał się Franz Ignatz Jäschke i pochodził z Polkowic na Śląsku. Był lekarzem i botanikiem, a poniekąd także wynalazcą. Działał w klasztorze od 1756 r. Jego największym dziełem jest dobrze zachowany do dziś zielnik, w którym zgromadził blisko trzysta okazów roślin z Pienin i Tatr, zaopatrując je w podpisy w języku greckim, łacińskim, niemieckim, polskim i słowackim. Według legendy, był także konstruktorem aparatu do latania, czegoś w rodzaju lotni, na której latał jakoby ze szczytu Trzech Koron, według jednej wersji docierając nawet do Morskiego Oka w Tatrach. Ani kroniki klasztorne, ani osobiste zapiski Cypriana nie potwierdzają jego zainteresowań awiatyką. W 1782 r. w ramach reformy cesarza Józefa II rozwiązano zakon i klasztor opustoszał. Wielką bibliotekę (głównie dzieła polskie) i archiwum przeniesiono do Pesztu, a naczynia liturgiczne i część wyposażenia kościoła sprzedano polskiej Muszynie. W 1820 r. budynki podarowano biskupstwu greckokatolickiemu w Preszowie, ale nie były należycie wykorzystywane. Upadek klasztoru przyspieszył pożar w 1907 r. Mocno zniszczone zabudowania przeszły na własność państwa i po częściowej odbudowie mieściła się tu dyrekcja PIENAPu i schronisko turystyczne. Tutaj właśnie w 1932 r. powołano pierwszy międzynarodowy - polsko-słowacki - park natury w Pieninach. Remont zabytku rozpoczęto w 1938 r., a generalną rekonstrukcję przeprowadzono w latach 1956-1974, po czym część budynków przeznaczono na muzeum, a część na cele oświatowe ("zielona szkoła" - škola w prirode). Znajduje się tu także dyrekcja słowackiego Pienińskiego Parku Narodowego. Kościół katolicki św. Antoniego z połowy XIV w., gotycki, jednonawowy, ze sklepieniem krzyżowym, z dwiema bocznymi kaplicami, chór arkadowy na dwóch słupach. Wnętrze barokowe. Główny ołtarz z 1749 r. jest dziełem D.Riesmayera. Polichromia mistrzów włoskich z 1747 r. Na oparciach ław malowidła przedstawiające sceny z życia klasztornego, w tym pejzaże pienińskie. Barokowa wieża oddzielona od kościoła, dostawiona do domu przeora. Figura św. Antoniego z 1768 r., usytuowana na brzegu Dunajca pod grupą lip, które są pomnikiem przyrody..