Krajobraz Pienin - Jedyny w swoim rodzaju krajobraz pieniński nie ma odpowiednika na ziemiach Polski, a pod względem uroku nie ustępuje nawet Tatrom. Na niewielkiej przestrzeni skupia się tu tak wielka ilość różnorodnych elementów rzeźby i pokrycia roślinnego, że wystarczyłoby ich na gustowne urządzenie przynajmniej kilku łańcuchów górskich. Z łagodnie sfalowanych grzbietów wyrastają ostre stożki Macelaka (857 m), Flaków (805 m), Nowej Góry (903 m), ciemne lesiste zbocza przerywają piony jasnych skalic - strzelistych i stromych, a wysokością dorównujących tatrzańskim Zamarłym Turniom i Mnichom. Wśród urwisk wije się nieporównany wąwóz Dunajca - fenomen krajobrazowy w skali Europy - na którego dnie rzeka zatacza  tęczowe zakola. Romantyczne doliny i dolinki wypełnione są dziką wegetacją. Szata leśna ma w wielu miejscach charakter pierwotny, gdzie indziej przeplata się mozaikowo z barwnymi i wonnymi polanami, na których w kwiatach tonie się po pachy. Widoki z wierzchołków Sokolicy (747 m), Okrąglicy (982 m), Czertezika (772 m) słusznie zaliczają znawcy do najwspanialszych w Polsce. Ale atrakcyjność Pienin polega nie tylko na tym. Poza urokami krajobrazu mają one dla turysty jeszcze jeden wabik: są niezwykle ciekawe. Skomplikowana budowa geologiczna od półtora wieku frapuje uczonych, a rozwiązywanie jej zagadek - jak się wyraził M. Lugeon (1903) -"stanowi szczyty naszej nauki". Niezwykle bogate ukształtowanie powierzchni pasma wpływa na zróżnicowanie klimatu i warunków siedliskowych, czego wynikiem jest bezprzykładne bogactwo flory i fauny - pod względem zagęszczenia osobliwości nie mające konkurencji w żadnym innym regionie Polski. Położenie Pienin na skrzyżowaniu prastarych szlaków transkarpackich i na granicy dwu państw czyni z nich interesujący teren do badań historycznych.