Pieniny są najwyższym i jednocześnie najbardziej efektownym fragmentem pienińskiego pasa skałkowego, dzielącego krystaliczne Karpaty Wewnętrzne od fliszowych Zewnętrznych. Stanowią samodzielne, wąskie (od 0,2 do kilkunastu km szerokości) pasmo o długości 35 km. Od południa graniczą z Magurą Spiską, a na północy z Gorcami i Beskidem Sądeckim. Dunajec, przebijając się przez Pieniny malowniczymi przełomami, podzielił je na trzy części: zachodnią - Pieniny Spiskie z najwyższą kulminacją Żar (883 m n.p.m.). Ciągną się od Dursztyna po nieistniejący już przełom "czorsztyński", wchłonięty przez wody zbiornika w Niedzicy. centralną - Pieniny Właściwe z Okrąglicą (982 m n.p.m.) w masywie Trzech Koron i Sokolicą (747 m n.p.m.) w Pieninkach (skalista grań między dolinami Pienińskiego Potoku i Dunajca w Szczawnicy). To najciekawsza przyrodniczo i krajobrazowo część pasma o poszarpanych szczytach, ostrych turniach i przepaścistych ścianach wznoszących się 200-300 m nad dnem doliny, miejsce występowania unikalnej flory i fauny. wschodnią - Małe Pieniny, które mają postać rozległego grzbietu pokrytego lasem i polanami, ograniczonego od południa doliną Lipnika, a od północy doliną Grajcarka. Najwyższym wzniesieniem tej części pasma i jednocześnie polskiego fragmentu pienińskiego pasa skałkowego jest Wysoka (1050 m n.p.m.).